// ۰۷ آذر ۹۸ ، ۰۸:۰۴

به گزارش  مجله اینترنتی چفچفک به نقل گجت نیوز : کشف بقایای فسیل گونه ای از مارهای باستانی نشان می دهد که داستان تکامل این گونه پر از رمز و راز بوده است و  دیرینه شناسان با مشاهده این فسیل دچار حیرت شده اند.

کشف بقایای فسیل گونه ای از مارهای باستانی دانشمندان را در بهت فرو برده است، زیرا این مار دارای ویژگی است که بسیار بعید و به دور از ذهن می نماید.

دیرینه شناسان این مار را Najash rionegrina نامیده اند و فسیل های سر و اندام های پشتی این مار سالم باقی مانده است. این فسیل نشان می دهد مارهای باستانی یاد شده دارای پا بوده اند.

این فسیل پرده از اسرار بسیاری در خصوص چگونگی حذف پا در مارها  و تکامل پیچیده جمجمه آنها بر می دارد. فسیل این مار باستانی در یکی از استان های کشور آرژانتین کشف شد. این فسیل در حدود ۹۵ میلیون سال قدمت دارد. دیرینه شناسان با مطالعه بر روی این مار باستانی دریافتند که این خزنده در قسمت انتهای بدن خود دارای پا بوده است.

مارهای باستانی

کشف این فسیل توجه رسانه ها را به خود جلب کرده است. مهمتر از داشتن پای پشتی در این گونه از مارها، می توان به غیر آبی بودن این مار اشاره کرد. در واقع این گونه مار در آب زندگی نمی کرد، بلکه ساکن صحرا و خشکی بوده است.

شکی در خصوص پا دار بودن مارهای باستانی وجود ندارد

فسیل های باقی مانده از این مار به قدری سالم بودند که جای هیچ گونه شکی در خصوص پا دار بودن این خزنده بر جای نمی  گذاشت. دیرینه شناسان معتقدند مارها در واقع گونه ای تکامل یافته از مارمولک هستند. جمجمه آنها در طول تاریخ تکامل بشدت پیچیده و منعطف شده و آنها را برای تطابق خوردن شکارهای بزرگ مستعد کرده است.

فسیل یاد شده سرنخ های مهمی در خصوص تکامل جمجمه مار در اختیار دیرینه شناسان قرار داده است. این کشف متعلق به سال ۲۰۱۳ و در یکی از روز های ماه فوریه بوده است. در این سال «فرناندو گاربروگلیو» و شاگردش برای انجام مطالعات خود به میدان مطالعاتی دیرینه شناسی «بویتررا» در آرژانتین می روند و دو دانشمند دیگر نیز آنها را همراهی می کردند.

مارهای باستانی

آنها بار دیگر درگیر در تلاشی طاقت فرسا برای کشف کوچکترین نشانه های فسیل های باستانی شدند. این تلاش ساعت ها به طول انجامید. در این منطقه، دیرینه شناسان باید گرمای روز، بادهای سرد کوه های آند و باران های شدید را تحمل کنند. اما در نهایت تلاش های این تیم جواب داد و آنها موفق به کشف فسیل مار شده بودند. این کشف شگفت انگیز و متعلق به ماری باستانی از ۹۵ میلیون سال پیش بود.

فرضیه کهن دیرینه شناسان بر آن بود که مارها از اجداد مارمولک گونه باستانی خود که کور بوده و علاقمند به زندگی پنهان بودند تکامل پیدا کرده اند. تصور می شد گونه ای از مارها با نام scolecophidians قدیمی ترین گونه از مار باشد که شباهت بسیاری به کرم داشته و از دهان کوچکی برخوردار بودند. اما کشفیات جدید نشان داد که بین مارهای باستانی و scolecophidians شباهت کمی وجود داشته است.

فسیل ها نشان می دهند این گونه از مارهای باستانی دهانی بزرگ داشته، دندان هایشان تیز بوده و از جمجمه ای منعطف به مانند مارهای مدرن برخوردار بوده اند. سر این مار منعطف بوده است و بتدریج و در جریان تکامل منعطف تر هم شده است تا در نهایت بتواند به مانند مارهای فعلی خود را با اندازه بزرگ شکارها تطابق دهد و قادر به خوردن آنها باشد.

بطور کلی یک فرضیه مهم دیرینه شناختی با کشف فسیل این گونه از مارهای باستانی زیر سوال رفت؛ اینکه مارها تکامل یافته  نیاکانی بوده اند که شبیه به کرم و کور بوده اند و دارای دهانی کوچک بودند.

مارهای ماقبل تاریخی دست و پا داشتند؟

واهد فسیلی نشان می‌دهد که مارهای ماقبل تاریخی نه تنها دست و پا بلکه استخوان گونه نیز داشته‌اند. بررسی دقیق فسیل ماری که در آرژانتین پیدا شده نشان می‌دهد که برعکس آنچه تاکنون گمان می‌شد،‌اجداد مارهای امروزی بدن‌ها و دهان‌های بزرگی داشته‌اند.

براساس یافته‌های جدید، مارهای اولیه برای مدت ۷۰ میلیون سال دست و پا داشته‌اند. این امر انقلابی در درک  استخوان جگوال(استخوانی در جمجمه که در اکثر خزندگان، دوزیستان و پرندگان یافت می‌شود و مشابه استخوان گونه در انسان است) در مارها و مارمولک‌های غیرماری ایجاد می‌کند.

گروه تحقیقاتی با انجام سی‌تی اسکن‌هایی ساختار جمجمه فسیل را ترسیم کردند تا مسیرهای عصبی، رگ‌های خون و ساختار کلی اسکلت این مار ماقبل تاریخی را بررسی کنند. یافته‌های مطالعه اخیر درک بهتری از تکامل جمجمه مارهای باستانی و امروزی را به ارمغان می‌آورد.

مار پادار

محققان امیدوارند که اطلاعات جدید به حل مساله منشا مارها کمک کند که آیا آنها به نژاد مارمولک خاکی تعلق دارند یا به گونه‌ای که در اقیانوس‌ها زندگی می‌کند.

اکنون تصاویر دقیق سه بعدی نشان داده که ساختار داخلی استخوان پای یک مار قدیمی با پاهای مارمولک خاکی شباهت بسیاری دارد.

تنها سه نمونه از فسیل‌های ماری با استخوان‌های پای محفوظ مانده وجود دارند.

مار « Eupodophis descouensi» که در این آزمایش مورد استفاده قرار گرفته، 10 سال پیش در صخره‌های 95 میلیون ساله در لبنان کشف شد. همراه این جانور 50 سانتی یک پای کوچک دو سانتی‌متری نیز وجود داشت که به لگن خاصره آن چسبیده بود.

تصاویر سه بعدی با رزولوشن بالا از پای مدفون کوچک نشان می‌دهد که این گونه مار پاهای خود را در اثر رشد آنها از دست داده است. همچنین در این تصاویر معلوم شد که پای دوم مخفی این فسیل در حقیقت از زانو خم شده و چهار استخوان قوزک دارد اما هیچ اثری از استخوان پا یا انگشت وجود نداشت.

شما کاربران چفچفک چه دیدگاهی در این رابطه دارید؟


منبع : گجت نیوز

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
تجدید کد امنیتی

دیدگاه ها  ۰  هیچ نظری هنوز ثبت نشده است